story

With Love

ผมรักผู้หญิงเรารักกันมานาน เธอ ชื่อ ฝน เธอเป็นคนสวยน่ารัก ผมพยายามตามจีบเธอ ตอนแรกเธอไม่ชอบผมหรอก แต่ด้วยการที่ผมถือคติที่ว่าตื้อเท่านั้นที่ครองโลก ในที่สุดเธอก็เห็นใจผมรับรักผม เราเข้ากันได้ดีแต่สิ่งหนึ่งที่เราเข้ากันไม่ได้คือผมเป็นคนที่ติดการพนันอย่างมากเล่นมันทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น ไพ่ ไฮโล เธอไม่ชอบให้ผมเล่นแต่ผมไม่สนใจหรอกเพราะผมใช้เงินผมนี้ไม่ได้ใช้เงินเธอเล่นสักหน่อย แต่เธอก็หาเรื่องว่าผม ไม่ให้ผมเล่นการพนัน

แต่มันมีเรื่องผิดปกติช่วงหลังเธอเริ่มมีเงินมากขึ้นแต่ผมไม่รู้ว่าเธอเอามาจากไหนแถมเธอยังให้เงินผมไปเล่นการพนันด้วย เมื่อก่อนเธอไม่เคยให้ผมมาก่อนเลย ผมคิดว่าเธอคงเข้าใจผมและเธอก็ยังบอกอีกด้วยว่าเธอท้องวันนั้นเป็นวันที่ผมดีใจมากที่จะได้เป็นพ่อคน แต่ความสุขทำไมมันช่างหมดไม่อย่างรวดเร็วเช่นนี้ วันนั้นผมไปกินข้าวกับลูกค้าและพบเธอกำลังคุยกับใครบางคนผมเลยจะเข้าไปทักเธอแต่ก็ต้องหยุดเมื่อได้ยินเขาทั้งสอง คุยกัน จะเอาอย่างไรเรื่องลูกจะให้ฉันหลอกเขาต่อไปหรือว่าเป็นลูกเขา ตอนนี้ผมไม่พร้อมกับการที่จะดูแลลูกและหน้าที่การงานของผมกำลังไปได้ดีผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเราให้เรื่องของเราจบลงเดี่ยวนี้ แต่เด็กในท้องฉันเป็นลูกของคุณไม่ใช้ของเขาคุณต้องรับผิดชอบไม่ใช้เขา คำพูดของทั้งสองคนทำให้ผมหัวใจสลาย ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนเป็นไอ้โง่คนหนึ่งผมเพิ่งรู้เดียวนี้เองว่าที่เธอทำดีกับผมเพราะเธอไม่อยากให้ผมรู้ว่าผมถูกสวมเขา ตอนนี้ผมทั้งโกรธทั้งเกลียดเธอและในขณะนั้นความคิดที่ชั่วร้ายก็เขามาในสมองของผม เย็นวันนั้นหลังเลิกงานผมก็รีบกลับไปที่บ้าน เพื่อรอการกลับมาของเธอ

กลับมาแล้วเหนื่อย นั่งก่อนสิฝนนะ พี่เอาน้ำให้นะ ทำไมวันนี้มาแปลกอยากได้อะไรเป็นพิเศษ ไม่มีอะไรเห็น ฝนทำงานหนักแถมยังเอาเงินให้พี่อีกพี่เลยอยากตอบแทน น้ำ ทำไมมันรสชาติแปลกๆ คิดไปเองหรือเปล่า ฝนพี่มีเรื่องจะขอ ลูกในท้องพี่ขอได้ไหม ทำไมถามงี้ละมันลูกพี่มันก็ต้องเป็นของพี่สิ ฝนแน่ใจนะให้พี่แล้วห้ามเอาคืนนะ ไม่เอาละ ไปนอนก่อนนะไม่รู้เป็นอะไร รู้สึกง่วงมากๆเลย ไปนอนก่อนนะพี่

เมื่อเธอหลับสนิทผมรีบไปเอาของที่เตรียมไว้มาแล้วรอให้เธอหลับสนิทแล้วผมก็เขาไปในห้องของเธอซึ่งเมื่อก่อนมันเคยเป็นของเรา แต่หลังจากวันนี้ไปมันจะไม่มีคำว่าเราอีกแล้ว ผมเอาเข็มขึ้นมาแล้วฉีดยาชาให้กับเธอจากนั้นผมก็เริ่มงานของผม ผมเริ่มใช้มีดผ่าท้องของเธออย่างค่อยเป็นค่อยไป มองดูเธอที่เป็นที่รักและอยู่ๆน้ำตาผมก็ไหลอย่างไม่รู้ตัว ในที่สุดผมก็เอาเด็กออกจากท้องเธอสำเร็จ ผมเอาร่างเด็กคนนั้นไปเก็บและหลังจากนั้นผมก็เริ่มเก็บกวาดสิ่งที่ผมทำ ผมตัดร่างเธอเป็นท่อนค่อยๆแล่เนื้อเธอออกทีละนิดและนำมาปั่นให้ละเอียดจากนั้นผมก็เทลงในชักโครก ผมทำอ่างนี้เรื้อยๆจนเหลือส่วนที่ใหญ่ ผมเก็บรวบรวมส่วนต่างๆที่เหลือของเธอไปใส่ในกระเป๋าเดินทางจากนั้นผมก็ตรงไปที่ทะเลทันที

เมื่อถึงทะเลผมก็นั่งเรือออกไปเมื่อถึงกลางทะเลผมก็หาของหนักมาถ่วงกระเป๋าเพื่อไม่ให้มันลอยขึ้นมาอีกแล้วผมก็ทิ้งส่วนต่างๆของเธอลงไปและกลับมาที่บ้านเพื่อมาสำรวจความเรียบร้อยผมเอาทุกอย่าที่เปื้อนเลือดของเธอไปเผาไม่ว่าจะเป็นหมอนหรือผ้าปูเตียงจากนั้นก็เริ่มเช็ดพื้น เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จผมก็ไปเปิดตู้เย็นเพื่อดูว่าสิ่งนั้นมันยังอยู่และรีบไปหาคนที่ผมคิดว่าเขาช่วยผมได้และผมก็ให้เขาทำกุมารทองให้ผมเพื่อที่จะใช้ในการเล่นพนัน

กุมารทองช่วยผมให้ผมเล่นมีแต่ได้กับได้ไมเคยมีเสียเลยตอนนี้ผมมีเงินมากมายจากการเล่นพนัน คืนนั้นผมกลับมานอนที่บ้านและเมื่อผมหลับไป และผมก็สะดุ้งตื้นกลาดึก ผมเห็นอะไรบางอยางที่ปลายเตียง มันค่อย ๆ ขึ้นมาแล้วในที่สุดมันก็มาถึงผม แล้วผมก็รู้ว่าเป็นเธอนั้นเองผมพยายามจะหนีแต่เธอนั้นทับผมไว้และตัวเธอก็หนักมากผม ไม่ สามารถผลักเธอออกไปได้ เธอเริ่มใช่มือบีบคอผมแน่นขึ้น แน่นขึ้น ผมหายใจไม่ออกใครก็ได้ช่วยผมด้วย ผมพยายามตะโกนเรียกคนให้ช่วยแต่ไม่มีเสียงออกมาจากคอผมเลย ผมสะดุ้งตื่นเหงื่อแตกผมรู้สึกว่าเรื่องที่ฝันมันเหมือนจริงมาก ผมลุกเตรียมอาบน้ำไปทำงานแต่ผมก็สังเกตเห็นรอยคราบเลือดอยู่ที่ปลายเตียง ผมพยายามถูมันแต่มันก็ไม่ออกดูเหมือนยิ่งถูก็ยิ่งเข้มมากขึ้น

ผมกลับมาที่บ้านพร้อมน้ำยาขัดพื้น ผมเริ่มขัดออกแรงขัดจนเหงื่อแตกมักก็ไม่ออกแสงอาทิตย์หายไปเหลือเพียงแสงไฟ และขณะที่ผมกำลังขัดคราบเลือดนั้น แต่ดูเหมือนมันยิ่งเข้มขึ้นและดูเหมือนเลือดค่อยนองและขยายเต็มพื้นและผมเห็นเธอออกมาจากรอยเลือดนั้นผมรีบวิ่งไปที่ประตู แต่ประตูมันเปิดไม่ออก เธอค่อยเดินมาหาผม ลูกฉันอยู่ที่ไหน เธอพูดเมื่อเดินมาจะถึงผมผมก็หลับตาลงด้วยความกลัว และเมื่อลืมตาทุกอย่างก็หายไปเหลือเพียงคราบเลือดที่ใหญ่ขึ้นและเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เช้าวันนั้นผมพากุมารทองไปฝังและทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เธอโดยคิดว่ามันจะทำให้เธอเลิกตามรังควานผมเสียที แล้วคืนนั้นขณะที่ผมอาบน้ำผมได้กลิ่นคาวเลือดและผมเห็นเลือดค่อยๆไหลนองจากข้างนอกเข้ามาในห้องน้ำ ผมเปิกประตูห้องน้ำออกไปและก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นเธอยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ผมผงะถอยไปติดกับผนังห้องน้ำ เธอค่อยเดินมาหาผมผมเห็นเลือดไหลไม่หยุดที่ท้องของเธอ พี่ฆ่าฉันกับลูกทำไม เสียงของเธอเยือกเย็นมาก แกมีชู้ฉันก็ได้ทำเพราะความโกรธ อโหสิให้พี่ด้วย ฉันมีชู้และที่พี่ละหลอกฉันมาตลอดว่าไปเล่นไพ่แต่ที่จริงพี่ไป หา นังอ้อยมัน ดีพี่ฆ่าฉันเพราะมีชู้ฉันก็จะฆ่าพี่เหมือนกัน พูดจบมือของผมก็เหมือนถูกบังคับให้หยิบมีดโกนและเธอก็บังคับให้ผมทำลายน้องชายของผม แต่ผมพยายามขืนผมยอมตายดีกว่าที่เสียความเป็นชายไป ผมรีบวิ่งออกจากห้องน้ำและไปที่หน้าต่างและกระโดดลงไปร่างผมกระทบกับพื้นและผมก็เห็นเธอยืนอยู่เหนือหัวผมมองผมด้วยความสะใจ

เขาเป็นไงบ้างพยาบาล เขายังไม่ตายค่ะ แต่หมอค่ะทำไมเขาต้องฆ่าตัวตายด้วย ผมก็ไม่ทราบแน่ชัดแต่เท่าที่รู้มา แต่รู้ว่าเขามอบตัวกับตำรวจบอกว่าเขาฆ่าภรรยาของเขา และเขาก็ให้ตำรวจไปตรวจสอบดูก็พบว่าที่ที่เขาบอกมีชิ้นส่วนของศพ และเมื่อตรวจดูก็เป็นภรรยาของเขาจริง เขาเคยฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่ก็รอดมาอย่างปาฏิหาริย์ทุกครั้ง และทำไมต้องมัดเขาด้วยค่ะหมอ ก็กันเขาฆ่าตัวตายไง ผมได้ยินเสียงหมอกับพยาบาลพูดกันดี แต่มันคงหยุดผมไม่ได้ ผมเห็นฝนเดินเข้ามาในมือถือมีด เธอมาเพื่อจะหั่นน้องชายของผม แต่ผมไม่ยอมให้เธอทำอย่างนั้นเด็ดขาด หมอค่ะช่วยด้วยค่ะอยู่ๆคนไข้ก็กัดลิ้นตัวเอง ผมเห็นเธอมองผมด้วยแววตาเคียดแค้น


edit @ 2007/05/26 23:11:08
edit @ 2007/05/27 20:28:12
edit @ 2007/05/27 20:46:40
edit @ 2007/05/27 20:50:16

คืนร้าย

ข่าวหลายวันนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ ข่าววินมอเตอร์ไซค์รับข่มขืนหญิงสาวและฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ต้องใช้บริการมอร์เตอร์ไซคล์รับร้างเป็นประจำ เพราะตัวเองไม่มีปัญญาซื้อรถมาใช้และอีกอย่างรถเดียวนี้ก็มากจะรถติดแถบทุกถนน แต่มันก็น่ากลัวจริงเพราะงานที่ฉันทำต้องกลับดึกเป็นประจำพอได้อ่านข่าวก็เลยทำให้รู้สึกหนาวๆร้อนๆเหมือนกัน กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นกับฉันหรือเปล่า

แต่แล้ววันหนึ่งสิ่งที่ฉันไม่คิดไม่ฝันก็เกิดขึ้น ทำไมวันนี้งานถึงมากจริงๆสงสัยวันนี้คงต้องกลับดึกเพราะต้องจัดการให้เสร็จ ฉันคิดกับตัวเองและสงสัยวันนี้คงต้องกลับดึกอีกแล้ว แล้วคงต้องใช้บริการมอร์เตอร์ไซคล์รับจ้าง แต่มันคงไม่เกิดอะไรขึ้นหรอกฉันคิดว่าอย่างนั้น

กลับดึกจริงๆด้วยไม่รู้วินจะเหลืออยู่หรือเปล่า เมื่อไปถึงก็พบกับวินมอเตอร์ไซค์ซึ่งเหลือเพียงคนเดียว แต่น่าตาของเขานี้สิทำให้ฉันไม่อยากขึ้นเลย หน้าเขาอย่างกับมหาโจรอย่างไงอย่างนั้นเลย แต่จะไม่ขึ้นก็ไม่ได้เหมือนกันเพราะนี้เป็นคันสุดท้ายที่เหลืออยู่ถ้าไม่ขึ้นก็คงต้องเดินกลับซึ่งฉันไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้เลย ฉันมองเขาแล้วมองเขาอีกเพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าฉันไม่เคยเห็นเขาในข่าวหน้าหนึ่ง ขึ้นไม่ขึ้น ถ้าไม่ขึ้นก็ไปเลย ขึ้นจ๊ะพี่แต่รอสักครู่นะพี่ ขอชื้อโจ๊กไว้กินรอบดึกนะ เมื่อซื้อเสร็จ ฉันก็ต้องรีบกลับมาเพราะดูหน้าพี่เขาแล้วคงจะเป็นคนไม่ชอบรอ ไปไหนน้อง ไปบ้านพี่ น้องกวนมากระวังจะอายุสั้น ขอโทษค่ะพี่หนูแค่ล้อเล่น ฉันทำหน้าทะเล้นใส่เขาเพื่อให้รู้สึกสบายใจมากขึ้นแต่ดูเหมือนทุกอย่างจะหนักยิ่งกว่าเดิม เขาหันมามองฉันด้วยหน้าตาที่เครียดยิ่งกว่าเดิม ฉันรีบบอกทางไปบ้านให้เขาเพราะเขากลัวจะโกรธและถ้าโกรธไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันด้วย

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าทางกลับบ้านตัวเองจะเปลี่ยวขนาดนี้สองข้างทางไม่มีคนไม่มีแสงไฟแถมรถสวนก็ยังแทบจะไม่มีจนแทบนับได้ว่ามีกี่คันเลยแถมเต็มไปด้วยหญ้าที่ขึ้นสูงพอที่จะอำพรางทุกอย่างได้สบาย น้องได้อ่านข่าวเรื่อง วินฯ ฆ่าข่มขืนไหม ได้อ่านอยู่บ้างค่ะแต่ไม่ค่อยสนใจเทาไหร่ แล้วกลัวไหมกลัวไหมพี่เห็นน้องกลับดึกตลอด ฉับเงียบไปกับคำถามของเขามันทำให้ฉันนึกถึงเรื่องในข่าวและเมื่อถึงนึกถึงหน้าเขาแล้วก็ยิ่งทำให้ฉันยิ่งกลัว ไม่กลัวค่ะพี่ ฉันตอบด้วยเสียงที่สั่น แต่เราก็ควรจะวังตัว บ้าง นะน้อง เขาพูดพร้อมทั้งหัวเราะออกมาเบาๆ คำพูดของเขาทำให้ฉันกลัว และพยายามนึกหาสิ่งที่พอจะเป็นอาวุธในกระเป๋า แต่อีกใจหนึ่งก็พยายามนึกว่าเขาคงหวังดีแต่เมื่อนึกถึงหน้าเขามันก็ทำให้ต้องกลับไปคิดเหมือนเดิมเปลี่ยนแปลงไม่ได้เลย ฉันพยามนึกอีกว่าในกระเป๋ามีอะไรบ้างแต่มันก็ไม่มีอะไรมีเพียง กระเป๋าตังค์ซึ่งเป็นที่ต้องการของคนร้ายอยู่แล้ว และพวกเครื่องสำอางที่ช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้วฉันคิดหัวแทบระเบิดแต่ก็คิดไม่ออก

ฉันพยายามนึกถึงว่าเมื่อก่อนตัวเคยเรียนอะไรมาบ้างที่พอจะทำให้สู้กับคนร้ายได้และก็นึกได้ว่าฉันเคยเรียนยูโดตอนอยู่มัธยมแต่ก็ลืมไปหมดแล้วเพราะมันนานมากและฉันเองก็ไม่ได้สนใจที่จะเรียน ส่วนตอนเรียน ป.ตรีก็เคยเรียนอาคิโด้ แต่ก็ไม่เคยเข้าเรียนกับเขาสักครั้งทำให้จำไม่ได้ว่าต้องทำอย่างไง แต่เมื่อนึกไปนึกมา ใช่แล้ว โจ๊ก เพิ่งซื้อมา ใช่มันยังร้อนอยู่เลย ใช่ถ้าเขาจะทำอะไร เราก็เอามันฟาดใส่เสย คิดได้อย่างนั้นใช่ก็เลยเอาโจ๊กมาไว้ใกล้ๆกับตัว

ทำไมทางกลับบ้านวันนี้มันรู้สึกไกลกว่าปรกติ ทำไมมันไม่ถึงสักทีเลย พี่เมื่อไหร่จะถึงขับเร็วๆหน่อยได้ไหม เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่หันมามองฉันด้วนสายตาที่เหี้ยมมากจนฉันกลัวและเงียบไป

เขาเริ่มมองฉันด้วยสายตาที่ดุมากขึ้นและมองมาที่ฉันบ่อยขึ้น มันทำให้ฉันยิ่งกลัวฉันจึงเอาโจ๊กมาใกล้ตัวเองมากขึ้นฉันภาวนาขอให้สิ่งต่างที่ฉันคิดอย่าให้มันเกิด ใกล้จะถึงบ้านแล้วฉันพยายามที่จะไม่คิดอะไร ขอให้พรุ่งนี้อย่าให้มีชื่อฉันขึ้นหน้าหนึ่งเลย ฉันไม่อยากดังเป็นข่าวนหน้าหนึ่ง แต่เหตุการณ์ที่ไม่คิดไม่ฝันก็เกิดขึ้น เขาก็ค่อยๆชะลอรถของเขาลงจนในที่สุดมันก็จอดสนิท แล้วเขาก็พูดขึ้นว่า เธออยากตายไหม เสียงของเขาทั้งเหี้ยมและเย็น คำพูดนั้นทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว ข้อความต่างๆในข่าวที่เคยอ่านก็เริ่มมาในสมองอย่างมากมายจนเรียงลำดับไม่ถูก ฉันพูดออกไปด้วยเสียงตะกุกตะกักว่า พี่จ๋าอย่าทำอะไรหนู เลย นะ อยากได้เงินเอาไปเลยแต่อย่าทำอะไรหนูเลยนะค่ะ แหวน สร้อยหนูก็มีแต่อย่าทำอะไรหนูเลย ถุยอย่างมึงกูเอาไม่ลงหรอกว่ะ อีตุ๊ด แต่ถ้ามึงไม่อยากตายเอาโจ๊กออกจากหลังกูเดี๋ยวนี้เข้าใจไหม กูร้อนกู้ทนไม่ไหว แนะพูดแล้วยังทำหน้างงอีกเอาออกเดี๋ยวนี้อีกระเทยควาย พูดกันดีๆก็ได้ทำไมต้องตะคอก และไม่ต้องมาเรียกตุ๊ด เรียกกระเทยด้วยฉันไม่ชอบฉันเป็นผู้หญิงนะ แม่งพูดมาได้ ว่าเป็นผู้หญิง หน้าอย่างกับผีป่าช้า ถามเด็กอนุบาลยังรู้เลยว่ามึงเป็น ตุ๊ด เฉยอีกเอาโจ๊กออกจากหลังกูเดี๋ยวนี้ ถ้ามึงไม่อยากลงไปกองกับพื้น

คำพูดของเขาทำให้เลือดในกายฉันสูบฉีดอย่างแรงด้วยความโกรธจนไม่สามารถควบคุมได้ คำก็ ตุ๊ด สองคำก็ตุ๊ดกูทนไม่ไหวแล้วนะโว้ย ฉันเอาโจ๊กฟาดไปเต็มเต็มที่หัวของเขา โอ้ยร้อน มึงอีตุ๊ดกูจะฆ่ามึง เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด กูจะฆ่ามึงอีกระเทยควาย ผู้หญิงก็ไม่ใช้ผู้ชายก็ไม่เชิง

อย่าเรียกแบบนี้กู ไม่ชอบ ฉันพูดออกไปด้วยความโกรธ

ทำไมกูจะพูด อีตุ๊ด อีตุ๊ด สิ้นคำพูดของเขา ด้วยความโมโหของฉันก็พลุกพล่านจนไม่สามารถดับได้ สิ้นเสียงของเขาฉันก็กระหน่ำทั้งมือทั้งเท้าลงไปโดย ไม่ยั้งมือพอสะใจแล้วก็กลับไป มึงจำไว้กูเป็นหญิง ฉันวิ่งกลับบ้านและนึกขำกับตัวเองที่คิดอะไรแบบนี้ แต่ถ้าโดนข่มขืนก็ดีนะเพราะฉันไม่ได้กินผู้ชายมาแล้ว


edit @ 2007/05/27 20:27:49
edit @ 2007/05/27 20:51:22
ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง..
มีเพื่อนต่างเพศอยู่คู่หนึ่ง เป็นเพื่อนที่รักกันมาก
ฝ่ายชายจะเดินไปส่งฝ่ายหญิงที่บ้านเสมอทุกวัน
เวลาผ่านไป จนทั้ง สองอยู่ มหาวิทยาลัย
ฝ่ายหญิงเริ่มไปแอบชอบ ผู้ชายคนนึง และได้ถามเพื่อนชายว่า
"นี่ เธอ ว่า เค้าเหมาะกับเราไหม"
"เค้าก้อ หล่อดีนะ นิสัยก็ดีด้วย "
"เหรอ! อืม อยากให้เค้ามานั่งอยู่ข้างๆ เราจังเลยเนอะ"
ต่อมาไม่นาน หญิงสาวก็ได้เป็นแฟน กับผู้ชายคนนั้นจริงๆ
วันนึงหญิงสาวบอกกับ เพื่อนชายของตนว่า
"นี่ เธอ ไม่ต้องมาส่งเราทุกวันแล้วแหละ ตอนนี้เค้าจะมาส่งเราแล้ว
เราไม่อยากให้ เค้าเข้าใจ ผิดน่ะ"
"อืม" ฝ่าย ชายตอบรับ และเขาก็ไม่ได้ไปส่งหญิงสาวอีก
ต่อมาหญิงสาวเกิดทะเลาะกับแฟน ของตน
จึงมาปรึกษาเพื่อนชาย
ว่า
"เธอ! เด๋ว นี้เขาไม่ค่อยสนใจเราเลยแหละ
เธอว่า... เราจะทำอย่างไร ดีหล่ะ!"
"ก้อ เธอ ยังรักเค้าอยู่หรือป่าวหล่ะ" ฝ่ายชายถาม
"ก้อรักสิ และก้อรักมากด้วย"
"ถ้าอย่างนั้น ก็มอบความรักให้เขาต่อไปสิ ก้อเธอรักเค้านี่หน่า"
"อืม ม" หญิงสาวทำตามคำแนะนำของเพื่อนชาย
หลังจากนั้น ... วันหนึ่ง
ระหว่างที่เพื่อนชายหนุ่ม เดินกลับบ้าน เค้าเห็นหญิงสาว
นั่งร้องไห้อยู่ข้างทาง
"เธอ เป็น อะไรหน่ะ ทำไมถึงร้องไห้ มีอะไรให้เราช่วยไหม"
"เค้าไม่ รักเราเลยหล่ะ เขาเปลี่ยนไป
เด๋วนี้เขาไม่เคยมาส่งเรา ที่บ้านเลย"
"แล้วเราจะ ช่วยอะไรเธอได้บ้างหล่ะ"
"ช่วยอยู่ กับเราซักพักได้ไหม?" หญิงสาวร้องขอ
ก้อได้ซิ! ทำไมจะไม่ได้หล่ะ
ทั้งสองได้นั่งอยู่ด้วยกัน โดยไม่พูดจาอะไรกันเลย
ในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ย ขึ้นมาว่า
"เราควรจะ ทำอย่างไรดี เธอจะช่วยบอกเราได้ไหม
ว่าเราควรจะทำอย่างไร
ดี"
"เธอยังรัก..เขาอยู่หรือป่าวหล่ะ"
"รักสิ เรา รักเค้ามากเลย"
"แต่เค้า ไม่รักเราเลยนี่หน่า" หญิงสาวร้องไห้โฮ
"แต่เธอก็รัก..เขาไม่ใช่เหรอ"
และชายหนุ่มก็ไปส่งหญิงสาว ที่บ้านอย่างที่เคยทำมาแต่ก่อน
"ถ้า เมื่อไหร่...ก็ตาม
ที่เธออยากให้เรามาส่งเธอที่บ้าน อย่าลืมเรียกเรา นะ"
"อืม" และ หญิงสาวก็เดินขึ้นบ้านไป
ต่อมาวันหนึ่งชายหนุ่มได้ รับโทรศัพท์จากหญิงสาว
"เราไม่ไหวแล้ว ช่วยมารับเราที"
เสียงของหญิงสาวดูช่าง อ่อนล้า และหมดกำลัง
เธอกำลังร้องไห้อย่างฟูมฟายอยู่
ชายหนุ่มได้ไปหาเธอและพาเธอมาส่งบ้าน
เธอยังคงถามชายหนุ่มนั้น เหมือนที่เคยถามมา ...
"เราจะทำอย่างไรต่อไปดี"
เราไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว..ดูยังไง ๆ เขาก็เหมือนไม่ได้รักเราเลย
"แล้วเธอเลิก รักเค้าแล้วเหรอ"
"ป่าว! เรา ยังรักเค้ามาก เรายังรักเขาอยู่เหมือนเดิม"
"งั้นก็ เหมือนที่เราเคยพูดไว้
จงรักเขาต่อไป..แม้มันจะเจ็บบ้างก็ตาม
เพราะมันไม่สำคัญหรอกว่า เขาจะรักเธอไหม..? แต่ถ้าเธอยังรักเขา
เธอก็คงทำได้แค่เพียงรักเขา...และจงรักเขาให้มากกว่าเดิม
เพื่อแสดงให้เขารู้ว่าเธอรักเขามาก และก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
มีแต่เพิ่มมากขึ้น"
อือ ม..แล้วหญิงสาวก็เดินขึ้นบ้านไป
และในที่สุดวันที่เธอเรียนจบก็มาถึง
เพื่อนชายหนุ่มของเธอมาแสดงความยินดีกับเธอ
เธอรู้สึกแปลกใจมาก ที่เพื่อนชายหนุ่มของเธอ ยังเรียนไม่จบ
เธอถามเขาว่า ทำไม..?
ชายหนุ่มตอบว่า เขาขี้ เกียจไปหน่อย
ทำให้เขาต้องเรียนซ้ำวิชา หนึ่งจึงยังเรียนไม่จบ
หญิง สาวแปลกใจ เพราะตลอดมา ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนขยัน
แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ..
และต่อมาไม่นานแฟนของหญิงสาว ก็ได้มาขอเธอแต่งงาน
เนื่องด้วยเห็นถึงความรัก ที่หญิงสาวมีให้
หญิงสาวจึงได้ไปชวนเพื่อนชาย เพื่อให้มางานแต่งของเธอ
"เราไม่ว่างจริงๆ เราติดธุระน่ะ!
ขอโทษด้วยนะ"
เพื่อนชายตอบเธอด้วยน้ำ เสียงแผ่วเบา
หญิงสาวโกรธและเสียใจที่ เพื่อนชายไม่ยอมมางานแต่ง จึงวางหูกระแทกไป
แต่หญิงสาวก็ต้องประหลาดใจ เมื่อวันที่เธอแต่งงาน
ชายหนุ่มได้มาปรากฎตัวก่อนที่งาน แต่งจะจบลง
"ยินดีด้วย นะ เรามาแล้วหล่ะ"
หญิงสาวดีใจมากที่เห็นเพื่อนชาย ของเธอมา
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม
เธอรู้สึกมีความสุขมาก ถึงกับกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาไม่ได้
และเพื่อนชายก็พูดว่า เธอมีอะไรให้เราช่วยไหม..?
ยิ่งทำให้เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม..
...........................
ต่อมาหญิงสาวก็มีความสุข กับชีวิตแต่งงานของเธอ
จนไม่มีเวลาได้ติดต่อกับเพื่อนชายอีกเลย
จนวันหนึ่งหญิงสาวได้ ทะเลาะกับสามีของตน
หญิงสาวไม่รู้จะไปปรึกษาใคร จึงนึกถึงเพื่อนชายขึ้นมา
แม้ว่าหญิงสาวจะโทรไปหาเท่าไหร่?
ก็ไม่สามารถติดต่อกับชายหนุ่มคนนั้นได้เลย
เขาจึงโทรไปหาเพื่อนของชายหนุ่มคนนั้น
เพื่อนของชายหนุ่มเล่า ว่า ชายหนุ่มเป็นโรคร้าย เขาไม่สามารถไปไหนได้
ตอนนี้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล... มาร่วมหลายเดือนแล้ว
หญิงสาวตกใจมาก ถามว่า..เขาเป็นอะไร?
เพื่อนชายหนุ่มบอกว่า อาการเขากำเริบ เพราะวันที่ชายหนุ่มต้องมาผ่าตัด
ชายหนุ่มดัน ...หายตัว ไปเฉย ๆ โดยไม่มีใครรุ้
และเพื่อนของชายหนุ่ม ก็ยังบอกอีก ว่า ..."มันเป็นนิสัยเสียของมันหน่ะ
มันชอบหายตัวไปไหนก็ไม่รู้ ในช่วงเวลาสำคัญๆ
คราวที่แล้วตอนสอบไล่ มันก็หายตัวไปจากห้องสอบเฉยเลย"
ไม่รู้มันหายไปไหน..ถามใคร ก็ไม่มีใครรู้
หญิงสาวตกใจมาก เลยขอที่อยู่ของโรงพยาบาลที่ชายหนุ่มรักษาตัว
หญิงสาวไปเยี่ยมชายหนุ่ม ที่โรงพยาบาล เมื่อเปิดประตูเข้าไป
ก็ต้อง ตกใจ ! ชายหนุ่มที่เคยดูแข็งแรง กับผอมซูบ ไม่มี แรง
เมื่อชายหนุ่มเห็นเธอก็ดีใจ ทักทาย
เธอเป็นการใหญ่
"เป็นอย่าง ไรมั่ง ไม่เจอกันตั้งนานเลยน่ะ"
หญิงสาวนิ่งเงียบซักพัก น้ำตาหญิงสาวก็ไหลออกมา
"อ้าวร้อง ไห้ทำไมหล่ะ เธอหน่ะ ไปทะเลาะกับแฟนมาอีกแล้วเหรอ
จะให้เราช่วยอะไรไหม...?
แต่เราก็คงจะแนะนำเธอ ได้เหมือนเดิมนะ"
หญิงสาวเข้าไปหาชายหนุ่ม แล้วก็บอกกับชายหนุ่มว่า
วันที่เธอ มารับเราเป็นวันสอบไล่เธอใช่ไหม..?"
ชายหนุ่มทำหน้าตกใจและไม่กล้าพูดอะไรทั้งสิ้น กลับนิ่งเงียบไป
หญิงสาวจึงพูด ต่อ...
"และวันที่ เธอต้องผ่าตัดใหญ่ เธอกลับมางานแต่งงานของเราใช่ไหม..?"
ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไร อีกแล้ว กลับนิ่งเงียบกว่าเดิม
หญิงสาวเข้าไปกอดชายหนุ่ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ
"ตลอดเวลา เรารักแต่คนอื่น
มองแต่คนอื่นเรากลับไม่รู้เลยว่าเธอรักเรามากแค่ ไหน
เรารู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ ไม่ได้รักเธอมากกว่านี้"
ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มแล้วก็บอก
กับหญิงสาวด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า
"เราบอกเธอ แล้วไง..ถ้าเรารักใครสักคน เราก็ต้องรักเขาให้มากๆ
และมากขึ้นกว่าเดิม
มันไม่สำคัญหรอก..ว่าเขาจะรักเราหรือไม่
มันสำคัญแค่เพียงว่า..เรายังรักเธออยู่หรือเปล่า
แค่เราสามารถช่วยเธอได้ นั่นมันก็เป็นความสุขของเราแล้ว
ต่อให้เราจะเจ็บสักแค่ไหน..เราก็ยังรักเธอต่อไป
และไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลง..
หญิงสาวรู้สึกเสียใจมาก นั่งร้องไห้โฮ...อยู่ที่ตักของชายหนุ่ม
ชายหนุ่มจึงพูด... ขึ้น ว่า
"ถ้าเราหาย เมื่อไหร่... เราจะไปส่งเธอที่บ้านอีกนะ "
เพื่อนส่งมาให้อ่าน
ซึ้งดีเกือบน้ำตาไหลเลย